Met een iets andere partijnaam zint Margret Stolk (61) op meer dan de huidige vier zetels. Dat wil ze bereiken met vertrouwde thema’s (bushalte bij Essenhof, afval achteraf scheiden, meer woningbouw) en harde aanpak van iedereen die er een potje van maakt. „Koop liever extra beveiligingsamera’s in plaats van miljoenen te steken in een stadspark.’’

Bron: AD Dordtenaar
Verslaggever: Albert Sok

De Verenigde Senioren Partij heet voortaan officieel VSP Dordrecht. Waarom?
„Eerlijk gezegd vind ik de oude naam zelfs een beetje oubollig klinken. En we wilden graag onze stad in onze naam hebben, maar we zijn er natuurlijk nog steeds voor de senioren. Al hebben we de afgelopen jaren laten zien dat we er ook zijn voor andere doelgroepen. Dat is wat we de komende tijd nog veel meer willen gaan doen; verbinding zoeken tussen jong en oud.’’

Over senioren gesproken: in uw verkiezingsprogramma wordt opnieuw gepleit voor een bushalte bij begraafplaats Essenhof.
„Wij vinden het nog steeds onbestaanbaar dat bij de algemene begraafplaats van de stad geen bushalte is. In het verleden konden mensen uitstappen bij de bushalte op de Krispijnseweg en dan moesten ze een busje bellen voor het laatste stuk, maar dat deed natuurlijk niemand. Dit moet gewoon geregeld worden, elk half of heel uur.’’

In datzelfde programma pleit u voor ‘schoolcops’. Wat moeten we ons daar bij voorstellen?
„Zulke jeugdagenten zijn sleutelfiguren om in de gaten houden hoe het gaat met de jongeren: hebben ze wapens bij zich, zijn er bedreigingen? Het gaat ons niet om paniek zaaien, maar om preventie en zichtbaarheid. En als ze iets constateren, dan moet daar actie op ondernomen worden. Veiligheid is van groot belang.’’

Maar is dat een groot probleem in Dordt?
„Dat loopt echt de spuigaten uit. Het is toch niet normaal dat studenten met een mes of vuurwapen naar school gaan? Dat gebeurt veel hoor. Leerlingen en docenten moet zich veilig voelen op school. Verder is er heel veel pestgedrag. En behalve die wapens en pesten speelt er op de scholen nog veel meer ellende, zoals eenzaamheid. Daarom hebben we laatst een initiatiefvoorstel ingediend.’’

Een onderwerp waar de gemeenteraad maar niet over uitgepraat raakt is afval. U bent voor nascheiding en een keiharde aanpak.
„Ja, al die bakken waar je groen, papier, plastic en noem maar op in moet stoppen... Laat dat lekker bij HVC gebeuren. Kijk naar Rotterdam: dat is toch veel makkelijker en goedkoper voor de inwoners? Mensen die hun afval op straat gooien moet je keihard aanpakken met een boete. Ja, dan moet je mensen op heterdaad betrappen, maar we hebben toch mobiel cameratoezicht? Ik koop liever extra beveiligingsamera’s in plaats van miljoenen te steken in een stadspark.’’

U hebt er nooit een geheim van gemaakt geen voorstander van het asielzoekerscentrum te zijn.
„Ik hoor heel veel Dordtenaren zeggen dat ze niet gaan stemmen, omdat alles toch al bekonkeld is in het stadhuis en ze niet het gevoel hebben dat er naar ze geluisterd wordt. Het azc is daar een voorbeeld van. We moeten het vertrouwen zien terug te winnen. Wat mij betreft gaan we over grote projecten als een azc voortaan referenda houden. Waarom moet hier het grootste centrum van de provincie komen voor 580 mensen? Waarom niet de helft?’’

Dat is toch niet reëel om alles nog om te gooien, twee maanden voor de opening?
„Waarom niet? Politiek is keuzes maken. Al realiseer ik me ook wel dat helemaal stoppen een utopie is.’’

Wilt u wethouder worden?
„Ja, maar het is zeker geen doel op zich. Ik ga vooral voor zetelwinst om zo meer invloed te kunnen uitoefenen.’’

Hoe moet het dan met de fractie als u wethouder zou worden? U bént de fractie en andersom.
„Ik maak me daar totaal geen zorgen om. We hebben een hartstikke hecht team met een aantal nieuwkomers. Dat zijn allemaal mensen met een ongelooflijk groot hart voor de stad en ieder zijn eigen competenties. Daar ben ik ongelooflijk trots op. Ja, ik ben nu fractievoorzitter en ik zet een beetje de lijnen uit, maar iemand anders kan die rol makkelijk over nemen.’’

Foto: Lijsttrekker Margret Stolk van VSP Dordrecht. © Jeffrey Groeneweg